Spośród licznych podróżników polskich, którzy odwie­dzili Bliski Wschód w drugiej połowie XIX w. oraz na przełomie dwóch stuleci — XIX i XX — i zostawili jakąś spuściznę naukową lub literacką wymienić jeszcze wypada doktora Ignacego Żagiella (1821—91), autora głośnej i kon­trowersyjnej dziś książki Podróż historyczna po Abisynii, Adel, Szoa, Nubii, u źródeł Nilu, z opisaniem jego wodo­spadów oraz po krajach podrównikowych; do Mekki i Medyny, Syryi i Palestyny, Konstantynopolu i po Archi­pelagu (Wilno 1884). Nieco obszerniejsza o nim wzmianka znajdzie się w rozdziale o Afryce, w tym miejscu warto jedynie wspo­mnieć, że w czasie swych licznych peregrynacji podróżo­wał również po obecnych obszarach Syrii, Libanu i Iraku, gdzie w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku odwiedził między innymi Bejrut, góry Liban, dolinę Bekaa, Baalbek, Aleppo (Haleb), Palmirę, Bagdad i Basrę. Opisowi tych krain poświęcił Żagiell cały rozdział w wymienionej 170 książce.